ਦੁੱਧ ਪੰਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਦਰਦ: ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਿਆਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕਸ਼ਨ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਅਜੀਬ ਖਿੱਚ ਜਾਂ ਹਲਕੀ ਛਿੱਲਣ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਕਈ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਜਾਂ ਪੰਪ ਕਰਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਿਫ਼ਲੈਕਸ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਿਰੀਆਂ-ਸਿਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਭਰਾਓ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦਨਾਕ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਤਨਪਾਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਕਿੰਨਾ ਲੰਮਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। Cochrane Collaboration ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 7 ਤੋਂ 10 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਨਿੱਪਲ ਦਾ ਦਰਦ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ — ਚਾਹੇ ਜਿਸ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਿਰਫ਼ ਪੰਪਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਐਸੇ ਅੰਕੜੇ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਤਨਪਾਨ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੰਸਥਾ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੱਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਦਰਦ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕਾਰਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਉਡੀਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਜੇ …

• ਦਰਦ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਸੈਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ,

• ਦਰਦ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘਟਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ,

• ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿੱਪਲ ਚਿੱਟਾ, ਜਾਮਨੀ ਜਾਂ ਸਾਫ਼-ਸੁੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ,

• ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੀਰਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਖੂਨ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਦਾਗ ਪੈ ਜਾਵੇ,

• ਜਾਂ ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।

ਦਰਦ ਸਿਰਫ਼ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਬਹਾਅ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਦਰਦ Oxytocin ਹਾਰਮੋਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਫ਼ਲੈਕਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦੰਦ ਭਿੰਚ ਕੇ ਪੰਪ ਕਰਨਾ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗੱਲ ਹੋਰ ਔਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ ਕਿ ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਨੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈਂ: ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਵਿੱਚ 1,844 ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 15 ਫ਼ੀਸਦੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਕ ਪੰਪ ਕਰਕੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਬ੍ਰੈਸਟ ਸ਼ੀਲਡ ਅਤੇ ਸਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰੈਸਟ ਸ਼ੀਲਡ, ਜਿਸਨੂੰ ਫਲੈਂਜ ਜਾਂ ਬ੍ਰੈਸਟ ਸ਼ੀਲਡ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਪ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਖਿੱਚ ਨਾਲ ਨਿੱਪਲ ਉਸਦੀ ਸੰਗੜੀ ਟਨਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਖਿੱਚ ਪਿੱਛੋਂ ਖਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਸੈਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ। ਜੇ ਟਨਲ ਦਾ ਸਾਈਜ਼ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਿਸਾਉ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਓਥੇ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਚਮੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਜੋ ਸ਼ੀਲਡ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ੀਲਡ ਕਈ ਸਾਈਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ: ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਸਾਈਜ਼ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਦੋਨੋਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਸਾਈਜ਼ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਤਨਪਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਈਜ਼ ਬਦਲ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੀਲਡ ਛੇ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੰਗ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸ਼ੀਲਡ ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ …

• ਨਿੱਪਲ ਟਨਲ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਸੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਸਰਕੇ,

• ਉਸਦੇ ਬੇਸ ‘ਤੇ ਫਿੱਕਾ ਛੱਲਾ ਬਣੇ ਜਾਂ ਉਹ ਜਾਮਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇ,

• ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿੱਪਲ ਛਿੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਛਾਲੇ ਜਾਂ ਚੀਰੇ ਹੋਣ,

• ਜਾਂ ਪੰਪ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੁੱਧ ਘੱਟ ਆਵੇ।

ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ …

• ਏਰੀਓਲਾ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਟਨਲ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਵੇ,

• ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਬੇਸ ‘ਤੇ ਖਿੱਚ ਜਾਂ ਦਰਦ ਹੋਵੇ,

• ਥੱਲੇ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧ ਲੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੀਲਡ ਹਵਾ-ਬੰਦ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੀਲ ਨਾ ਕਰੇ,

• ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿੱਪਲ ਅਤੇ ਏਰੀਓਲਾ ਸੁੱਜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲਾਲ, ਛਿੱਲਿਆ ਛੱਲਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।

ਗਲਤ ਫਿੱਟ ਵਾਲੀ ਸ਼ੀਲਡ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਾਮ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਤਨਪਾਨ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਗਲਤ ਸ਼ੀਲਡ ਸਾਈਜ਼, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸੈਸ਼ਨ ਉਹ ਆਮ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੰਪ ਨਿੱਪਲ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਫੱਟੇ ਹੋਏ ਨਿੱਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਫੈਕਟ ਸ਼ੀਲਡ ਲਈ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਈਜ਼ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਖੀਰਲਾ ਫੈਸਲਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਟੈਸਟ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਵਾਲਾ ਰੂਲਰ ਜਾਂ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਟੇਪ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਨਿਰਮਾਤਾ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੈਂਪਲੇਟਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

1. 1

   ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਚੁਣ: ਪੰਪ ਕਰਨ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਨਾ ਮਾਪ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿੱਪਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਸੁੱਜਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਰੋਲ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਵੇ।

2. 2

   ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਪਲ ਮਾਪ: ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਏਰੀਓਲਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

3. 3

   ਸਭ ਤੋਂ ਚੌੜੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਮਾਪ: ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਬੇਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਜਿੱਥੇ ਨਿੱਪਲ ਏਰੀਓਲਾ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਲਰ ਅੱਡਾ ਰੱਖ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ।

4. 4

   ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਮਾਪ: ਦੋਵੇਂ ਅੰਕ ਲਿਖ ਲੈ। ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਸਾਈਜ਼ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

5. 5

   ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਈਜ਼ ਤੈਅ ਕਰ: ਆਮ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ: ਬੇਸ ‘ਤੇ ਵਿਆਸ + 2 ਤੋਂ 4 ਮਿਲੀਮੀਟਰ। ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਨਿੱਪਲ ਦੀ ਟਿੱਪ ‘ਤੇ ਮਾਪਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਾਈਜ਼ ਜਾਂ 1 ਤੋਂ 2 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਵੱਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਈਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। 2025 ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸਟਡੀ ਵਿੱਚ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀਆਂ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਫਿੱਟ ਕੀਤੀਆਂ ਸ਼ੀਲਡਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਔਸਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਪੰਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਸਾਈਜ਼ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੂੰ ਦੋ ਸਾਈਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖ।

6. 6

   ਪੰਪ ਨਾਲ ਟੈਸਟ ਕਰ: ਸ਼ੀਲਡ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਟਨਲ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖ: ਨਿੱਪਲ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਖਿੱਚ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਸਰਕੇ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਘਿਸੇ ਨਾ। ਏਰੀਓਲਾ ਦਾ ਵੱਧਤਰ ਹਿੱਸਾ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹੇ।

7. 7

   ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂਚ: ਜੇ ਨਿੱਪਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿੱਸੇ — ਨਾ ਰੰਗ ਬਦਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸਾਫ਼-ਸੁੱਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਚੀਰੇ ਹੋਣ — ਤਾਂ ਸਾਈਜ਼ ਠੀਕ ਹੈ।

8. 8

   ਫਿਰ ਤੋਂ ਮਾਪ: ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜ਼ਰੂਰ, ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। ਸਤਨਪਾਨ ਦੌਰਾਨ ਨਿੱਪਲ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ੀਲਡ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੰਪਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਸਾਈਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੀਲਡਾਂ ਐਕਸੈਸਰੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫਾਰਮੇਸੀ ਜਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਸਪਲਾਈ ਸਟੋਰ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੰਪ ਕਿਰਾਏ ‘ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੋਰ ਸਾਈਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਅਤੇ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਲਾਹ ਲੈ।

ਕਈ ਲੋਕ ਸਕਸ਼ਨ ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਧ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਹੈ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਸਟਡੀ ਵਿੱਚ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ “ਸਭ ਤੋਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਉੱਚੇ” ਸਕਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਪੰਪ ਕੀਤਾ — ਯਾਨੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੈਵਲ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਲੈਵਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਪਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਲੈਵਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕਸ਼ਨ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ: ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਕਸ਼ਨ ਛਿੱਲੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਆਮ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਦ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਫ਼ਲੈਕਸ ਨੂੰ ਹੌਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣਾ ਲੈਵਲ ਐਸੇ ਲੱਭ:

1. 1

   ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦੇਣਾ ਦਰਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

2. 2

   ਦੁੱਧ ਬਹਿਣ ਲੱਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੋ ਮਿੰਟ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।

3. 3

   ਫਿਰ ਲੈਵਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਅਸੁਖਾਵਾਂ ਨਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ।

4. 4

   ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਲੈਵਲ ਘੱਟ ਕਰ ਦੇ। ਅੱਜ ਲਈ ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਸਕਸ਼ਨ ਹੈ।

5. 5

   ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਨਵਾਂ ਲੱਭ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਿੱਪਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋਣ, ਇਹ ਲੈਵਲ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।

ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਹੌਲੇ ਸਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ: ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈ। ਜੇ ਪੰਪ ਕਰਦਿਆਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਹੌਲਾ ਦਬਾਅ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਬਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੌਲਾ ਮਤਲਬ ਬਿਨਾਂ ਮਲਣ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦਰਦ ਦੇ। ਦੂਜੀ: ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੰਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਪੰਪ ਕਰ। 31 ਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸਟਡੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਖੱਬਾ ਫਿਰ ਸੱਜਾ ਪੰਪ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਫ਼ਲੈਕਸ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ — ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਧ ਫੈਟ ਵਾਲਾ — ਦੁੱਧ ਮਿਲਿਆ। ਉੱਪਰੋਂ ਸੈਸ਼ਨ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾਕੇ ਛੋਟਾ ਵੀ ਰਿਹਾ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਿਸਦੀ ਅਕਸਰ ਕਦਰ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਰਿਲੈਕਸ ਹੋਣਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਗਰਮਾਹਟ, ਕੋਈ ਗਰਮ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਜਾਂ ਵੀਡੀਓ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਡੀਸੂਟ ਸੁੰਘਣਾ: ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੰਪਿੰਗ ਸੈਸ਼ਨ 15 ਤੋਂ 20 ਮਿੰਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਸਿਰਫ਼ ਟਪਕਣਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਪੰਪ ਕਰਨਾ ਫ਼ਾਇਦਾਮੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਿਫ਼ਲੈਕਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਸਤਨਪਾਨ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ 30 ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਖ਼ਰੀ ਬੂੰਦ ਲਈ 40 ਜਾਂ 50 ਮਿੰਟ ਪੰਪ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਕ਼ੀਮਤ ਤੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।

ਲੰਬਾਈ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਿਯਮਿਤਤਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਅਕਸਰ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਪੰਪ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਪਿੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਿਆਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ 8 ਤੋਂ 12 ਸੈਸ਼ਨ ਆਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਹਰ 2 ਤੋਂ 3 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸਵੇਰ ਤੜਕੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਸੈਸ਼ਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਲਗਭਗ 4 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਵਿਰਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰੱਖ: ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਖੱਟ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਦੇ ਬਲ, ਸਲੀਪਿੰਗ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾ, ਬਿਨਾਂ ਤਕੀਆ, ਕੰਬਲ ਜਾਂ ਨਰਮ ਬੰਪਰ ਦੇ — ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਪ ਕਰ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਸੋਫੇ ਜਾਂ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਪੰਪ ਨਾ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਝਪਕੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ 3 ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਈਆਂ ਲਈ 5 ਤੋਂ 6 ਸੈਸ਼ਨ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਮਾਤਰਾ ਠੀਕ ਰਹੇ।

ਇਸਦਾ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸਬੰਧ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਵਿਰਾਮ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਬਹੁਤ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਰੀ ਛਾਤੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੰਪਿੰਗ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਲੋਕ ਛਾਤੀ ਨੂੰ “ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ” ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਧੂ ਪੰਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਬਣਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਛਾਤੀ ਫਿਰ ਹੋਰ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਟਿਸ਼ੂ ਸੁੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਸੁਜਨ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਨਿਯਮ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸਥਿਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਤਨਪਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਪੰਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਂ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਾਰ ਅਤੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਪੰਪ ਕਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਪੀਂਦਾ। ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰੀਮੈਚਿਊਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਕਸਦ ਪੂਰੀ ਦਿਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬੱਚਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਟੀਚਾ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਲਗਭਗ 500 ml, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲਗਭਗ 750 ml ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਟੀਮ ਤੋਂ ਪੁੱਛ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਤਨਪਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਟਾਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਕਸਰ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛਾਤੀ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਹੀ ਸ਼ੀਲਡ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਚਮੜੀ ਤੰਗ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਿਆਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪੰਪ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ: ਕਾਰਣ ਠੀਕ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਛਿੱਲੇ ਨਿੱਪਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਤੱਕ ਕੁਝ ਸਧਾਰਣ ਗੱਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਕ੍ਰੀਮ ਦੀ ਥਾਂ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ: ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿੱਪਲ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਲਗਾ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਣ ਦੇ। ਸਟਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ Lanolin ਜਿੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਛੋਟ: ਜੇ ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰਾ ਨਿੱਪਲ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਣ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਰਮ ਢੱਕ। ਥਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਧਿਆਨ ਸੁੱਕਾ ਰੱਖਣ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

• Lanolin ਸਿਰਫ਼ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ: ਇਸਨੂੰ ਪਤਲਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ Cochrane ਸਮੀਖਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਨਾਲ contact allergy ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਖੁਜਲੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।

• ਘਿਸ ਕੇ ਨਾ ਧੋ: ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਾਬਣ ਨਾਲ ਨਾ ਧੋ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ disinfect ਕਰ। ਇਸ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਨਰਮ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਚਿੜਚਿੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।

• ਸੁੱਕਾ ਰੱਖ: ਗਿੱਲੀਆਂ ਬ੍ਰੈਸਟ ਪੈਡ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਚੁਣ ਜੋ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਪਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਣ। ਚੰਗੀ ਫਿੱਟ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਅੰਡਰਵਾਇਰ ਵਾਲੀ ਬਰਾ ਪਹਿਨ।

• ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚ: ਕ੍ਰੀਮਾਂ, ਬ੍ਰੈਸਟ ਪੈਡ, ਵਾਸ਼ਿੰਗ ਡਿਟਰਜੈਂਟ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ eczema ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਚਮੜੀ ਲਾਲ, ਛਿਲਕਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਗਿੱਲੀ ਜਾਂ ਖੁਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਸੋਚ।

• ਮਿਲਕ ਕਲੇਕਟਰ ਘੱਟ ਵਰਤ: ਉਹ ਸਿਲਿਕੋਨ ਕਲੇਕਟਰ ਜੋ suction ਨਾਲ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਚਿਮੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਧ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਿੜਚਿੜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਤੇ nipple shield ਜਾਂ breast shells? Nipple shield ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ latch ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਪੰਪਿੰਗ ਦੇ ਦਰਦ ਲਈ ਇਹ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਤਨਪਾਨ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਤਨਪਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਗਰੁੱਪ ਬਿਨਾਂ ਪੱਕੇ ਕਾਰਣ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ breast shells ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੇ ਨਿੱਪਲ ਕਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਭਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਨਮੀ ਫ਼ਸੀ ਨਾ ਰਹੇ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਨਿੱਪਲਾਂ ‘ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੁਟੀਨ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈਂ: ਸਕਸ਼ਨ ਘੱਟ ਕਰ, ਫਿੱਟ ਚੈਕ ਕਰ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੰਪ ਕਰ। ਜੇ ਹਰ ਖਿੱਚ ਦਰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣਾ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਤਰੀਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਰਦ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ 12 ਤੋਂ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਪੰਪ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਨਿਯਮਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾ ਘਟੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਬਹੁਤ ਨਾ ਭਰੇ।

ਜੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸਾਅ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਪੱਬੜ ਬਣਣ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਖਾ ਲੈ। ਫੱਟੇ ਹੋਏ ਨਿੱਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਪੰਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਾੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾ ਦੁੱਧ ਕਈ ਵਾਰ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ:

1. 1

   ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਅਤੇ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਾਫ਼ ਬਰਤਨ ਤਿਆਰ ਰੱਖ।

2. 2

   ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਲਈ ਗਰਮ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ। ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਬਗਲ ਤੋਂ ਨਿੱਪਲ ਵੱਲ ਲੰਬੇ, ਹੌਲੇ ਸਟ੍ਰੋਕ ਲਾ, ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਦਬਾਅ ਪਾਏ।

3. 3

   ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਸਹਾਰਾ ਦੇ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ C ਦਾ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉ, ਨਿੱਪਲ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਏਰੀਓਲਾ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਹਰ।

4. 4

   ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਦਬਾ, ਛੱਡ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਲਯ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ, ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਨਾ ਸਿਰਕਣ।

5. 5

   ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬੂੰਦਾਂ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖ। ਲਯ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।

6. 6

   ਜਦੋਂ ਬਹਾਅ ਹੌਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਨਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਫਿਰ ਪਾਸਾ ਬਦਲ।

ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਨਾਲ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਨਾ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚਿੰਭ; ਦਬਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ, ਏਰੀਓਲਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ‘ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਬਾਅਦ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਸੈੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਜੋੜ: ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਗਰਮਾਹਟ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਗਰਮ ਫਾਹਾ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛਾਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਸੁੱਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਠੰਢਕ ਸੁਜਨ ਅਤੇ ਦਰਦ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ: ਕੂਲ ਪੈਕ ਜਾਂ ਠੰਢਾ, ਗਿੱਲਾ ਫਾਹਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਲਗਭਗ 10 ਮਿੰਟ ਲਈ। ਕੂਲ ਪੈਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਤਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੰਢ ਸਿੱਧੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਚਾਹੇਂ ਤਾਂ ਕਵਾਰਕ ਦੀ ਪੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਗੋਭੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਠੰਢਕ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਟਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੱਤਾ ਗੋਭੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਦੋ ਛੋਟਾਂ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ:

• ਗਰਮ, ਲਾਲ, ਸੁੱਜਿਆ ਹਿੱਸਾ: ਇੱਥੇ ਠੰਢਕ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੱਖ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇ। ਗਰਮਾਹਟ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਜਨ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਤਨਪਾਨ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੰਸਥਾ ਸੁਜਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਠੰਢਕ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਰ ਘੰਟੇ ਵੀ।

• ਪੰਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਿੱਟਾ, ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਨਿੱਪਲ: ਇਹ ਖੂਨ ਦੀ ਨਾੜੀ ਦੇ ਖਿਚਾਅ, ਯਾਨੀ vasospasm ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਹੇਠਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਹੈ)। ਫਿਰ ਇਸਦਾ ਉਲਟ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਕੀ ਗਰਮਾਹਟ, ਅਤੇ ਠੰਢਕ ਤੋਂ ਬਚ।

ਦਰਦ ਲਈ ਤੂੰ ਦਵਾਈ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੌਰਾਨ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ Ibuprofen ਅਤੇ Paracetamol ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਦਰਦਨਿਵਾਰਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਹੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। Ibuprofen ਸੁਜਨ ਅਤੇ ਸੋਜ ਨੂੰ ਵੀ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਕਟ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਅਣਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੂੰ ਹੋਰ ਦਵਾਈਆਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਫਾਰਮੇਸੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛ।

ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਤਾਣ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਲਾਉਣ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜਗ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਪਰਲੀ ਚਮੜੀ ਕੁਝ ਗਰਮ ਜਾਂ ਲਾਲ ਹੋਵੇ। ਦੁੱਧ ਜਾਮ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਲੱਛਣ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤੇਰਾ ਤਾਪਮਾਨ 38.4 °C ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਿਮਾਰ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਨਾਮ ਤੋਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ milk duct ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਠ ਫ਼ਸੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਤਾਬਕ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿੜੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਜੇ ਟਿਸ਼ੂ ਕਾਰਨ ਬਾਰੀਕ ducts ਸੰਗੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੀ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਾਂ ਬਦਲੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਣਦੀ ਹੋਵੇਂ: ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਸਾਜ਼ ਕਰ, ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸ਼ਾਵਰ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਖਾਲੀ ਪੰਪ ਕਰ। ਅੱਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:

• ਆਪਣੀ ਆਮ ਰਿਥਮ ਵਿੱਚ ਪੰਪ ਕਰਦੀ ਰਹੁ। ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਨਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਲੱਛਣ ਵੱਧ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਵਾਧੂ ਪੰਪ ਨਾ ਕਰ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਖ਼ਰੀ ਬੂੰਦ ਤੱਕ: ਵਧੇਰੇ ਕੱਢਣਾ ਮਤਲਬ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਧ ਬਣਨਾ, ਅਤੇ ਟਿਸ਼ੂ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਦਬਾਅ।

• ਠੰਢਕ ਦੇ, ਪੰਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਹਰ ਘੰਟੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਲਈ।

• Ibuprofen ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੁਜਨ ਲਈ, ਜੇ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸੂਟ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।

• ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਮਸਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਜਾਂ ਦਬਾਉਣਾ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਸਾਜ਼ ਜੰਤਰ ਜਾਂ electric toothbrush ਨਾਲ — ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਜਨ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੌਲਾ ਸਟ੍ਰੋਕ ਅਤੇ ਪੰਪ ਕਰਦਿਆਂ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਨਰਮ ਦਬਾਅ ਠੀਕ ਹੈ।

• ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ। ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਬਰਾ ਜਾਂ ਕੱਸੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਹਿਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਫਿੱਟ ਵਾਲੀ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਰਾ ਹੈ।

• ਆਰਾਮ ਕਰ। ਲੇਟ ਜਾ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲੈ। ਇਹ ਆਲੱਸ ਨਹੀਂ, ਇਲਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਜਨ ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਇਲਾਜ ਦੇ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹਾਲਤ ਨਾ ਸੁਧਰੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਬੁਖ਼ਾਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਜਾਂਚ ਕਰਾ। ਜੋ ਗਾਂਠ 3 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਚੈਕ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ abscess ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ: ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛਾਤੀ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਗਠਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਾਲਾ ਟਿਸ਼ੂ ਸਧਾਰਣ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਤਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਗਠਿਆ-ਗਠਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਜਾਮ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਸਖ਼ਤ, ਦਰਦਨਾਕ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਕੀ ਗਾਂਠ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਖ਼ਤ ਥਾਂ 3 ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਦਰਦ ਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਖਾ। ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ultrasound ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਤਨਪਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਬਚਾਅ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਹਨ: ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕਸਾਰ ਵਿਰਾਮ, ਸਹੀ ਫਿੱਟ ਵਾਲੀ ਸ਼ੀਲਡ, ਉਚਿਤ ਸਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਢਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ। ਜੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਸੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਟਾਲ ਲੈ — ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡ।

ਜੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੀ, ਹੋਰ ਲਾਲ ਅਤੇ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਇਸਨੂੰ mastitis, ਯਾਨੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸੁਜਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਲੱਛਣ ਹਨ: ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਗਰਮ ਛਾਤੀ, ਅਤੇ flu ਵਰਗੇ ਲੱਛਣ — ਥਕਾਵਟ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਰਦ, ਕੰਬਣੀ ਅਤੇ 38.4 °C ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਬੁਖ਼ਾਰ। ਗੂੜ੍ਹੀ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਲਾਲੀ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਖਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ, ਸੁਜਨ ਅਤੇ ਦਰਦ ‘ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਦੇ।

ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਥਰਮਾਮੀਟਰ ਨਾਲ ਤਾਪਮਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਪ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਿਆਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰਮੋਨ ਕਾਰਨ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੁਖ਼ਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਲਟ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਅਸਲੀ ਬੁਖ਼ਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦੀ ਸੁਜਨ, ਸੀਜ਼ੇਰੀਅਨ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੀ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਨਲੀ ਦੀ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ। ਇਸ ਲਈ ਕਲੀਨਿਕ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਜਨਮ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਖ਼ਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਲੈ: ਆਪਣੇ ਗਾਇਨਾਕੋਲੋਜਿਸਟ ਜਾਂ ਫੈਮਿਲੀ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ, ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕੋਲ। ਜਾਂਚ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਨੂੰ antibiotic ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਈ antibiotic ਐਸੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਪੰਪਿੰਗ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਛਡਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਦਵਾਈ ਠੀਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਲੈ ਜਿੰਨੇ ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਲਗਭਗ 48 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਧਾਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਸੰਪਰਕ ਕਰ।

ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ: ਤੇਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ bacterial mastitis ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਇਹ ਦੁੱਧ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਮ ਰਿਥਮ ਵਿੱਚ ਪੰਪ ਕਰਦੀ ਰਹਿਣਾ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਲਈ ਵੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰੀਮੈਚਿਊਰ ਯੂਨਿਟ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸ — ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਜੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੀਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੂੰ antibiotic ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇਂ। ਤੇਰੀ antibiotic ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਤਲਾ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਥਰਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਪਰ antibiotic ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰ। ਅਤੇ ਹਾਂ, mastitis ਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਛੂਤ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ।

ਕਮ ਹੀ ਸਹੀ, ਪਰ mastitis ਤੋਂ abscess ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਪੀਪ ਦਾ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕੱਠ। ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਤਨਪਾਨ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਤਕਰੀਬਨ 3 ਤੋਂ 11 ਫ਼ੀਸਦੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ acute mastitis ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕੇਤ ਹਨ: ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸਖ਼ਤ, ਲਾਲ ਥਾਂ ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੁਜਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੁਖ਼ਾਰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਘਟੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। Abscess ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖਾਲੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੂਈ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਚੀਰੇ ਨਾਲ। ਅਕਸਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਤਨਪਾਨ ਜਾਂ ਪੰਪਿੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।

ਤੂੰ ਸ਼ੀਲਡ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਫ਼ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੜਨ, ਧੜਕਣ ਜਾਂ ਚੁਭਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਖੂਨ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਲ੍ਹਾ ਜਾਂ ਜਾਮਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ vasospasm ਹੈ: ਬਾਰੀਕ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਖਿਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਮ ਟ੍ਰਿਗਰ ਹਨ ਠੰਢ ਅਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲਾਅ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਪਿੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਗਰਮ ਸ਼ਾਵਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਸੁਪਰਮਾਰਕਿਟ ਦੇ ਫ੍ਰੀਜ਼ਰ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਿਆਂ।

ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਅਕਸਰ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ Raynaud syndrome ਹੁੰਦਾ ਹੈ। Raynaud phenomenon ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਹੈ: ਬੱਚਾ ਜਣਨ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੱਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਪਲ ਦੀ ਚੋਟ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸ਼ੀਲਡ ਕਾਰਨ, ਵੀ ਨਾੜੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਖਿਚਾਅ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ:

• ਸ਼ੀਲਡ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੀ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਗਰਮਾਹਟ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਰਮ — ਪਰ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਨਹੀਂ — ਹਾਟ ਵਾਟਰ ਬੋਤਲ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾ ਦਬਾਏਂ। ਖ਼ਰਾਬ ਖੂਨ-ਸਰਕੂਲੇਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਚਮੜੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਲਦੀ ਸੜ ਸਕਦੀ ਹੈ।

• ਗਰਮ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਪ ਕਰ, ਧੜ ਅਤੇ ਪੈਰ ਗਰਮ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢ ਤੋਂ ਬਚਾ — ਕੂਲ ਪੈਕ ਤੋਂ ਵੀ।

• ਸ਼ੀਲਡ ਦੀ ਫਿੱਟ ਚੈਕ ਕਰ। ਘਿਸਾਉ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।

• ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ nicotine ਤੋਂ ਬਚ, e-cigarette ਜਾਂ snus ਵਾਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਗੜਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ patch ਜਾਂ chewing gum ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਕਰ। ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਮੌਤ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਪਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗਾਇਨਾਕੋਲੋਜਿਸਟ ਜਾਂ ਫੈਮਿਲੀ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ। ਨਾੜੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਤਨਪਾਨ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ vasospasm ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਥਰਸ਼ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੱਛਣ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣਾ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ: ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿੱਪਲ ਚਿੱਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਦਰਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸੜਨ ਵਾਲਾ, ਚੁਭਨ ਭਰਿਆ ਦਰਦ ਜੋ ਪੰਪਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬਣਿਆ ਰਹੇ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਲੱਗੇ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਫੰਗਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ ਇੱਕ yeast fungus, ਅਕਸਰ Candida, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਲੱਛਣ ਹਨ: ਗੁਲਾਬੀ, ਚਮਕੀਲਾ ਜਾਂ ਛਿਲਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਿੱਪਲ, ਖੁਜਲੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਦ ਜੋ ਚਮੜੀ ਦੇ ਦਿਖਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ।

ਥਰਸ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ ਪਰਤ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ diaper rash, ਜਾਂ ਕੋਈ antibiotic ਜੋ ਤੂੰ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ fungal diagnosis ਲਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਇਕਰਾਇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਐਸੇ ਦਰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ Candida ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਲਤ ਸ਼ੀਲਡ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਕਸ਼ਨ ਜਾਂ vasospasm ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ diagnosis ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਵਾ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਗਾਇਨਾਕੋਲੋਜਿਸਟ ਜਾਂ ਫੈਮਿਲੀ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ। ਜੇ ਇਹ ਥਰਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਇਲਾਜ ਮਿਲੇਗਾ — ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਲਈ ਇਕ ointment ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਲਈ gel ਜਾਂ suspension, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੱਛਣ ਨਾ ਹੋਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫੰਗਸ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ mouth gel ਨਾ ਲਗਾ: ਕੁਝ Miconazole gels ਘੁੱਟਣ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਕਰਕੇ 4 ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਹਾਂ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ ਦੁੱਧ ਦੀ ਪਰਤ ਸਾਫ਼, ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਪੁੰਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਥਰਸ਼ ਦੀ ਪਰਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਕਿ ਕੀ ਵਾਧੂ ਉਬਾਲਣਾ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਰਹੇਗਾ।

• ਦੁੱਧ ਦਾ ਛੋਟਾ ਛਾਲਾ: ਨਿੱਪਲ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਲਕਾ ਬਿੰਦੂ ਜਾਂ ਛਾਲਾ, ਜੋ ਪੰਪਿੰਗ ਵੇਲੇ ਚੁਭਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹ। ਇਸ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਸੁਜਨ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾ ਹਟੇ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ anti-inflammatory cream ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਤਨਪਾਨ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ।

• Eczema: ਨਿੱਪਲ ਅਤੇ ਏਰੀਓਲਾ ‘ਤੇ ਲਾਲ, ਛਿਲਕਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਖੁਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਗਿੱਲੀ ਚਮੜੀ ਕ੍ਰੀਮਾਂ, ਬ੍ਰੈਸਟ ਪੈਡ, ਡਿਟਰਜੈਂਟ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਵਰਤਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਵੇਖ। ਜੋ eczema ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਚੈਕ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

• ਬਹੁਤ ਭਰੀ ਹੋਈ ਛਾਤੀ: ਜੇ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਰਨ ‘ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਚੁਭਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਦੁੱਧ ਲੀਕ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਧੂ ਪੰਪਿੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ feed ਦੀ ਥਾਂ ਪੰਪ ਕਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛਾਤੀ ਬਹੁਤ ਅਸੁਖਾਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਵੇ — ਅਤੇ ਓਨੀ ਹੀ ਦੇਰ ਤੱਕ, ਜਿੰਨੀ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।

ਪਰ ਜੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇ, ਬਾਹਰੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਸੇ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਫਿੱਟ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਗੱਲ ਕਰ। ਇਸਦੇ ਵੀ ਕਾਰਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਦਰਦ ਕਿਥੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ 2 ਤੋਂ 3 ਦਿਨ ਲਈ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਇਹ ਕੁਝ ਵੱਧ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਕਸਰ ਕਾਰਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਸਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਲਈ ਇਹ ਨੋਟ ਕਰ:

• ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵਿਰਾਮ ਹੋਇਆ,

• ਕਿਹੜਾ ਪਾਸਾ, ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੀਲਡ ਦਾ ਸਾਈਜ਼ ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸਕਸ਼ਨ ਲੈਵਲ,

• ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੰਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਧ ਨਿਕਲਿਆ,

• ਦਰਦ ਕਦੋਂ ਹੋਇਆ — ਸਕਸ਼ਨ ਲੱਗਦਿਆਂ, ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ — ਅਤੇ ਕਿੰਨਾ ਤੇਜ਼, 0 ਤੋਂ 10 ਦੇ ਸਕੇਲ ‘ਤੇ,

• ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿੱਪਲ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਸਿਆ: ਆਮ, ਚਿੱਟਾ, ਜਾਮਨੀ, ਸੁੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਛਿੱਲਿਆ।

ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ‘ਤੇ ਇੱਕੋ ਸ਼ੀਲਡ ਵਰਤਦੀ ਹੋਵੇਂ? ਕੀ ਲੰਬੇ ਵਿਰਾਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਵੱਧਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਸੜਨ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਠੰਢ ਲੱਗਣ ‘ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਪੰਪ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਰੱਖਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ Moonsleep ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਜ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਕਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਲਡ ਦਾ ਸਾਈਜ਼ ਅਤੇ ਦਰਦ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਲਿਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।

ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣਾ ਸਵਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਪਿੰਗ ਬੰਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਬਹੁਤ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਮ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੁਜਨ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ: ਕਾਰਣ ਲੱਭ, ਰੁਟੀਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਅਤੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢ। ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਾ।

ਮਦਦ ਲੈਣ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਰੈਫਰਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਗਾਇਨਾਕੋਲੋਜਿਸਟ ਜਾਂ ਫੈਮਿਲੀ ਡਾਕਟਰ ਸੁਜਨ, ਥਰਸ਼ ਅਤੇ ਵੈਸੋਸਪਾਜ਼ਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤੇ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਾਰਮੇਸੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਦਰਦਨਿਵਾਰਕ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਐਕਸੈਸਰੀ ਜਾਂ ਕਿਰਾਏ ਦਾ ਪੰਪ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਪੰਪ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਿੱਪਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ — ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਇਹ ਲਿਖ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਹੇਠਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ)।

ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਤਨਪਾਨ ਸਲਾਹਕਾਰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈੱਛਿਕ ਸਤਨਪਾਨ ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਪਿੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਣ ਦੇ। ਦੂਜੀ ਜੋੜੀ ਅੱਖਾਂ ਅਕਸਰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੀਲਡ ਠੀਕ ਬੈਠੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ: ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਾਫ਼ੀ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।

ਅਤੇ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਕਿ ਪੰਪਿੰਗ ਮਨੋਂ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਰ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ। ਇਹ ਵੀ ਇਲਾਜ ਦਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਛਿੱਲਿਆ ਨਿੱਪਲ।

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਪ, ਬੋਤਲ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ — ਅਕਸਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਹ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਬਿਨਾਂ ਦਰਦ ਦੇ ਪੰਪ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਲਗਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਕਸਦ ਹੈ।