ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪਾਖਾਣਾ: ਕੀ ਸਧਾਰਣ ਹੈ?

ਛੋਟਾ ਜਵਾਬ: ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ, ਲਗਭਗ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਚਿਪਚਿਪਾ ਪਾਖਾਣਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ 2ਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰਾ-ਭੂਰਾ ਬਦਲਾਅ ਵਾਲਾ ਪਾਖਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ 5ਵੇਂ ਦਿਨ ਇਹ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਐਮਨਿਓਟਿਕ ਫਲੂਇਡ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਛਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ, ਬਰੀਕ ਰੋਏਂ ਅਤੇ ਚਿਪਚਿਪਾ ਰਸ ਆਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਪਿੱਤ ਦਾ ਰਸ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪਹਿਲੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਲੋਸਟ੍ਰਮ, ਯਾਨੀ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾ ਦੁੱਧ, ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਪਖਾਨਾ ਲਗਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਧੱਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਠ ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ, ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਵਾਰ ਵੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਬਣਨਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਮ ਵੀ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਫਾਰਮੂਲਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਬੋਤਲ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਧਪੱਕੇ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚੇ ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ 48 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਅਧਪੱਕੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛ ਲੈ।

24 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਤਾਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਦੱਸ। ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਵਾਰਡ ਟੀਮ ਨੂੰ, ਘਰ ’ਚ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਨੂੰ, ਕਲੀਨਿਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਥਾਨਕ ਆਫ਼ਟਰ-ਆਵਰਜ਼ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿਡਵਾਈਫ਼ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਹ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਨੁਕਸਾਨਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 48 ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਫੋਨ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਾਰਨ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਦਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਪਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਂਤ ਆਪ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ Hirschsprung ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਂਤ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਰਵ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗਾੜ੍ਹੇ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਕਾਰਨ ਰੁਕਾਵਟ, ਜੋ ਅਕਸਰ cystic fibrosis ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। cystic fibrosis ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਜਾਤ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਵਿੱਚ heel-prick ਖੂਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪੇਟ ਟਟੋਲਦਾ ਹੈ, ਮਲਦੁਆਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ ’ਤੇ ਐਕਸ-ਰੇ ਜਾਂ ਕਾਨਟ੍ਰਾਸਟ ਐਨੀਮਾ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਉੱਭਰਿਆ ਦਿੱਸੇ — ਪਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ — ਜਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਰਾ ਉਲਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਘਾਹ-ਹਰਾ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਰਾ, ਪਾਲਕ ਵਰਗਾ ਹੈ — ਉਹ ਪੀਲ੍ਹਾ-ਸਫ਼ੈਦ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਥੁੱਕ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸੇ ਦਿਨ ਘਰ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਕਾਲੇ ਡਾਇਪਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲਿਖ ਲੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ: ਲਗਭਗ 100 ਵਿੱਚੋਂ 12 ਤੋਂ 20 ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਐਮਨਿਓਟਿਕ ਫਲੂਇਡ ਹਰਾ-ਹਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਲਗਭਗ 100 ਵਿੱਚੋਂ 2 ਤੋਂ 10 ਨੂੰ ਹੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (meconium aspiration), ਇਸ ਲਈ ਜਨਮ ਟੀਮ ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਸਾਹ ’ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਤਾਰਕੋਲ ਵਾਂਗ ਚਿਪਕਦਾ ਹੈ: ਚਮੜੀ ’ਤੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ’ਤੇ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ’ਤੇ ਵੀ। ਜੋਰ ਨਾਲ ਰਗੜਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚਿੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ:

1. 1

   ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਰੱਖ: ਸਾਫ਼ ਡਾਇਪਰ, ਨਰਮ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਹਲਕਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਤੌਲੀਆ, ਬਦਲਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋ ਲੈ।

2. 2

   ਮੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂੰਝ: ਪੁਰਾਣੇ ਡਾਇਪਰ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਅੱਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਲ ਤੁਰੰਤ ਹਟਾ ਲੈ।

3. 3

   ਰਗੜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਭਿੱਜੋ: ਗਿੱਲਾ, ਹਲਕਾ ਗਰਮ ਕੱਪੜਾ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ’ਤੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਰੱਖ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਥਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਹੌਲੀ ਪੂੰਝ।

4. 4

   ਪਾਣੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ: ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾਬਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਾ ਵੈਟ ਵਾਈਪਜ਼ ਦੀ; ਇਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚਿੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਵੈਟ ਵਾਈਪਜ਼ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਠੀਕ ਹਨ।

5. 5

   ਸੁੱਕਾ ਥੱਪ-ਥੱਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ: ਪਿਛਵਾਰਾ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨਟਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਕਰ। ਬਹੁਤ ਡਾਇਪਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਪਰਤ ਵੈਸਲੀਨ ਜਾਂ ਨੈਪੀ-ਰੈਸ਼ ਕ੍ਰੀਮ ਚਮੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੇਬੀ ਪਾਊਡਰ ਨਹੀਂ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਮੋਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ: ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫੇਫੜਿਆਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ।

6. 6

   ਠੀਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੂੰਝ: ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਂਤਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਣੂ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣ। ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੋਰਸਕਿਨ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਖਿੱਚ।

7. 7

   ਨਾਭੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ: ਡਾਇਪਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਮੋੜ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਨਾਭੀ ਦੀ ਡੋਰੀ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹਿੱਸਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ। ਜੇ ਇਹ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਥੱਪ-ਥੱਪਾ ਦੇ। ਜੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਲਾਲ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਛੱਡੇ ਜਾਂ ਸੂਜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਦਿਖਾ।

8. 8

   ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਾ ਛੱਡ: ਚੇਂਜਿੰਗ ਟੇਬਲ ’ਤੇ ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬੱਚੇ ’ਤੇ ਹੋਵੇ।

ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 10 ਤੋਂ 12 ਸਾਫ਼ ਡਾਇਪਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ 6 ਤੋਂ 8। ਇਹ ਬਦਲਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਕਾਫ਼ੀ ਪੀਣ ਦੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ — ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਜੇ ਪਿਛਵਾਰਾ ਲਾਲ ਤੇ ਛਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਾਰ ਡਾਇਪਰ ਬਦਲ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਸੁੱਕਾ ਥੱਪ-ਥੱਪਾ ਦੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਗਰਮ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਬਿਨਾਂ ਡਾਇਪਰ ਦੇ ਰੱਖ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਪਰਤ ਨੈਪੀ-ਰੈਸ਼ ਕ੍ਰੀਮ ਲਾ। ਜੇ ਥਾਂ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੂੰ ਚਟਖ ਲਾਲ, ਸਾਫ਼ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਾਗ਼ ਵੇਖੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹਾਸਿਏ ’ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾਣੇ ਹੋਣ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਡਾਇਪਰ ਫੰਗਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਤੋਂ ਮਲਹਮ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾਅ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿਨ 1 ਦਾ ਮਤਲਬ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟੇ ਹਨ।

1. 1

   ਦਿਨ 1 ਤੋਂ 2 – ਮੀਕੋਨੀਅਮ: ਕਾਲਾ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਜੈਤੂਨੀ ਹਰਾ, ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਚਿਪਚਿਪਾ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਡਾਇਪਰ, ਅਕਸਰ ਕਈ।

2. 2

   ਦਿਨ 2 ਤੋਂ 4 – ਬਦਲਾਅ ਵਾਲਾ ਪਾਖਾਣਾ: ਹਰਾ-ਭੂਰਾ ਤੋਂ ਹਰਾ-ਪੀਲਾ, ਕਾਫ਼ੀ ਨਰਮ, ਕਈ ਵਾਰ ਕ੍ਰੀਮੀ। ਦੁੱਧ ਆਂਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਿਨ 3 ਤੋਂ ਅਕਸਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਖਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

3. 3

   ਦਿਨ 4 ਤੋਂ ਹਲਕਾ, ਲਗਭਗ ਦਿਨ 5 ਤੱਕ ਪੀਲਾ – ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਾਖਾਣਾ: ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਟਖ ਪੀਲਾ ਤੋਂ ਸਰੋਂ-ਪੀਲਾ, ਪਤਲਾ ਤੋਂ ਲੇਪੀ ਜਿਹਾ; ਬੋਤਲ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਲ੍ਹਾ-ਭੂਰਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਪੀਲਾ ਪਾਖਾਣਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਧ ਆਂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਪੀਲੇ ਡਾਇਪਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਗਭਗ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 3 ਜਾਂ ਵੱਧ ਪੀਲੇ ਪਾਖਾਣੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ₹5 ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ। ਜੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 3 ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਖਾਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ: ਉਸੇ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਚੁੰਘਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਅਤੇ ਵਜ਼ਨ ਕਰਵਾ। ਤਦ ਤੱਕ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਇਹ “ਡਾਇਪਰ ਘੱਟ ਹਨ?” ਵਾਲੇ ਬਾਕਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਖਾਣੇ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਸਬੰਧ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਖਾਣੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਬਿਲੀਰੂਬਿਨ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਵਜਾਤ ਪੀਲੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਪੀਲਾ ਰੰਗਦਾਰ ਪਦਾਰਥ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਘੱਟ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਪਾਖਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਲੀਰੂਬਿਨ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਫ਼ਾਇਦਾਮੰਦ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਦਾ ਪੜਾਅ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਧਾਰਣ ਬੱਚੇ ਦਾ ਪਾਖਾਣਾ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ, ਬੋਤਲ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਸਧਾਰਣ ਹਨ:

• ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ: ਚਟਖ ਪੀਲਾ ਤੋਂ ਸਰੋਂ-ਪੀਲਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਸੰਤਰੀ, ਪਤਲਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰੀਮੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ ਦੇ ਦਾਣੇ। ਇਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਲਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੱਟੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰ ਛਿਡਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

• ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਨਾਲ: ਪੀਲ੍ਹਾ-ਭੂਰਾ ਤੋਂ ਭੂਰਾ, ਹੋਰ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੇਪ ਵਰਗਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਨਹੀਂ — ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ। ਇਸ ਦੀ ਬੂ ਕਾਫ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

• ਮਿਸ਼ਰਤ ਖੁਰਾਕ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਤੇ, ਅਕਸਰ ਨਰਮ ਪੇਸਟ ਵਰਗਾ।

“ਫਿੱਕਾ” ਕਿਹੜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੇ ਪਾਖਾਣਾ ਧੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਚੌਕੀ ਵਰਗਾ, ਸਫ਼ੈਦੀਆਹਟ ਵਾਲਾ, ਸਲੇਟੀ, ਬੇਜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਰੰਗਾ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਦਾ ਰੰਗਦਾਰ ਪਦਾਰਥ ਘੱਟ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੀਲੇ ਦਾ ਹੋਰ ਸ਼ੇਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਅੰਦਰ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਖਾਣੇ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਰਟ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ ਵੇਖ — ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਹੈ।

ਜੇ ਤੂੰ ਫਾਰਮੂਲਾ ਬਦਲਦੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੋਤਲ ਵੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਾਖਾਣੇ ਦਾ ਰੰਗ, ਬੂ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖਾਸ ਫਾਰਮੂਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹਾਈਡਰੋਲਾਈਜ਼ਡ ਫਾਰਮੂਲਾ, ਅਕਸਰ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਾਖਾਣਾ ਸਖ਼ਤ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਾਰਮੂਲਾ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛ।

ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਪਾਖਾਣਾ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਧਾਰਣ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚਟਖ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਰਾ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਫਿੱਕਾ, ਸਲੇਟੀ-ਹਰਾ ਪਾਖਾਣਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰਾ ਤਦ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦ ਆਂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਖਾਸ ਫਾਰਮੂਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਸਤ ਵਾਲੇ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਫ਼ ਕਾਰਨ ਦੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਚੰਗਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਜ਼ਨ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਹਰਾ ਰੰਗ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਅਪਵਾਦ ਯਾਦ ਰੱਖ: ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਘੱਟ-ਘੱਟ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਰਾ ਤੋਂ ਭੂਰਾ ਪਾਖਾਣਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੁੱਧ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸੇ ਦਿਨ ਵਜ਼ਨ ਚੈਕ ਕਰਵਾ।

ਅਤੇ ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਂਦੀ ਹੈਂ? ਪੱਤਾ ਗੋਭੀ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਦਾਲਾਂ ਦੀ ਗੈਸ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਲੱਗੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਤਜਰਬੇ ਵੱਜੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਅਸਲ ਡਾਇਟ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਾਕਟਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ:

• ਦਹੀਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਾਣੇਦਾਰ: ਸਧਾਰਣ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ।

• ਛਿਡਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਲਗਭਗ ਫਟਕਿਆਂ ਵਾਂਗ: ਛਾਤੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਣ।

• ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਿਪਚਿਪਾ ਰਸ: ਜੇ ਬੱਚਾ ਚੁਸਤ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਨੁਕਸਾਨਰਹਿਤ।

• ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਰੀਕ ਲੀਕਾਂ: ਉਸੇ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ।

• ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ, ਡਾਇਪਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਜ਼ਜ਼ਬ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਵਾਰ: ਦਸਤ ਦਾ ਸ਼ੱਕ।

• ਸਖ਼ਤ, ਟੁਕੜੇਦਾਰ, ਛੋਟੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵਰਗਾ: ਕਬਜ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਸਿਰਫ਼ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ: ਪਤਲਾ ਪਾਖਾਣਾ ਦਸਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਦਸਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈਂ: ਅਚਾਨਕ ਆਮ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਵਾਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਤਲਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਥਾਨਕ ਆਫ਼ਟਰ-ਆਵਰਜ਼ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਇਪਰ ਵਿੱਚ ਸੰਤਰੀ ਤੋਂ ਗੁਲਾਬੀ, ਪਾਊਡਰ ਵਰਗੇ ਦਾਗ਼ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇੱਟੀ-ਧੂੜ ਵਰਗਾ ਯੂਰੇਟ ਜਮਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਯੂরিক ਐਸਿਡ ਲਵਣਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜ੍ਹੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ। ਇਹ ਤਦ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜਦ ਪਿਸ਼ਾਬ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸੰਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹਾਲੇ ਛੋਟੀ ਹੈ।

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਧ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਟੀ-ਧੂੜ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ: ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ। ਜੇ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਦਿਨ ਜਾਂ ਬੁਖ਼ਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਹੁਤ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੈ: ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਬੋਤਲ ਹੋਰ ਵਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੇ ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰ ਘੱਟ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਫੋਨ ਕਰ।

ਇੱਟੀ-ਧੂੜ ਪਾਊਡਰ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਵੱਧਤਰ ਸੰਤਰੀ-ਗੁਲਾਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੇ ਦਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੂਨ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਲਾਲ ਤੋਂ ਭੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨ।

ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨਰਹਿਤ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜਨਮ ਤੋਂ 2ਵੇਂ ਤੋਂ 10ਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੂਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਝੂਠੀ ਮਾਸਿਕ-ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਟਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਕਸਰ 3 ਤੋਂ 4 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਹੋਰ ਲੰਮਾ ਚਲੇ, ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੂਨ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਖਾ।

ਪਾਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਖਾਣਾ ਵੀ ਜੋ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਦੇ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

• ਮਾਂ ਦਾ ਨਿਗਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਨ: ਜਨਮ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਖੂਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿੱਪਲਾਂ ਤੋਂ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਪਾਖਾਣੇ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਵਾਰ ਥੁੱਕੇ ਹੋਏ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂਚ ਵੇਲੇ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਨਿੱਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਿੱਪਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਚੈਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

• ਮਲਦੁਆਰ ’ਤੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਰ: ਪਾਖਾਣੇ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ’ਤੇ ਚਟਖ ਲਾਲ ਲੀਕਾਂ, ਅਕਸਰ ਸਖ਼ਤ ਪਾਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

• ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ’ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ: ਚੁਸਤ ਦਿੱਸਦੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਡਾਇਟ ਨਾ ਬਦਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਨਾ ਛੱਡ, ਸਗੋਂ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਲੈ।

ਡਾਇਪਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਲੈ। ਜੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਤਾਰਕੋਲ ਵਰਗਾ ਪਾਖਾਣਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਫਿੱਕਾ ਦਿੱਸੇ, ਜਾਂ ਉਲਟੀ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਹੋਵੇ, ਪੇਟ ਫੂਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਸੁਸਤ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀਆਂ Vitamin K ਖੁਰਾਕਾਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੂਨ ਵਗਣ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂਚਵਾਓ।

ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਪਾਖਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਫ਼ਰਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਬਦਲਦਾ ਵੀ ਹੈ।

ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਲਗਭਗ ਛੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ: ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਰਮ ਪਾਖਾਣੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਲਗਭਗ ਹਰ ਫੀਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਣਾ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ: ਉਸੇ ਦਿਨ ਵਜ਼ਨ ਚੈਕ ਕਰਵਾ।

ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਲਗਭਗ ਛੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ: ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਖਾਣਾ ਘੱਟ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ। ਜੇ ਪਾਖਾਣਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਰਮ ਹੈ, ਬੱਚਾ ਚੰਗਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ ਅਤੇ ਵਜ਼ਨ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਬਜ਼ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਖਾਣਾ ਨਾ ਆਏ, ਤਾਂ ਫੋਨ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੇ 10 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ’ਤੇ ਵੀ ਲਗਭਗ ਹਰ ਫੀਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਖਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸਧਾਰਣ ਹੈ।

ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਨਾਲ: ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ ਵਾਰ, ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਬੋਤਲ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਲੰਮੇ ਗੈਪ ਘੱਟ ਹੀ ਸਧਾਰਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਜੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਾ ਆਵੇ ਜਾਂ ਪਾਖਾਣਾ ਸਖ਼ਤ, ਟੁਕੜੇਦਾਰ ਜਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ।

ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ? ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਪਾਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਹਾਂ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ — ਕਈ ਵਾਰ 10 ਤੋਂ 30 ਮਿੰਟ ਤੱਕ। ਮਾਹਿਰ ਇਸ ਨੂੰ infant dyschezia ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਲਦੁਆਰ ਦੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਬੰਦ ਰਹੀ — ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੇਟ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਕਿਵੇਂ ਲਗਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਪਾਖਾਣਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਬਜ਼ ਨਹੀਂ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ, ਚਾਹੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ ਮੋੜ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਉਂਗਲੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲਾ ਕੇ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰ — ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੇਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। 2 ਤੋਂ 3 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਇਹ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਬਜ਼ ਹੋਵੇ — ਸਖ਼ਤ, ਟੁਕੜੇਦਾਰ ਪਾਖਾਣਾ ਜਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ — ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ:

1. 1

   ਫਾਰਮੂਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਚੈਕ ਕਰ: ਬਿਲਕੁਲ ਪੈਕ ’ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ, ਫਿਰ ਸਿੱਧੇ ਭਰੇ ਮਾਪ ਵਾਲੇ ਚਮਚੇ; ਨਾ ਕਦੇ ਇਕ ਚਮਚਾ ਵੱਧ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਤਲਾ ਕਰਕੇ।

2. 2

   ਪੇਟ ਨੂੰ ਗਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਮਸਾਜ ਕਰ।

3. 3

   ਬੱਚੇ ਦੇ ਘੁੱਟਣ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪੇਟ ਵੱਲ ਮੋੜ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਲੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਟੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ ਵਰਗੀ ਹਰਕਤ ਕਰਵਾ।

4. 4

   ਜੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ, ਜੇ ਬੋਤਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਆ।

ਇਹ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਕਰ: ਸਪੋਜ਼ਟਰੀ, ਐਨੀਮਾ, ਲੈਕਟੋਜ਼ ਪਾਊਡਰ, ਚਾਹ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਜੂਸ, ਅਤੇ ਥਰਮਾਮੀਟਰ ਜਾਂ ਕਾਟਨ ਬਡ ਨਾਲ “ਮਦਦ” ਨਹੀਂ। ਸ਼ਹਿਦ ਪੂਰੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ infant botulism ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਣੂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਰਦ ਹੋਵੇ, ਪੇਟ ਫੂਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਲਟੀ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ। ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਵੀ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਖ਼ਤ ਪਾਖਾਣਾ ਅਤੇ ਫੂਲਿਆ ਪੇਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦੱਸ।

ਅੱਗੇ ਦੀ ਝਲਕ: ਜਦ ਤੂੰ ਠੋਸ ਖੁਰਾਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਪਾਖਾਣਾ ਹੋਰ ਭੂਰਾ, ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਪਚੇ ਟੁਕੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਜਰ ਦੇ, ਤਦ ਸਧਾਰਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਤਰੀ ਜਾਂ ਲਾਲੀਆਹਟ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ child health record book ਵੇਖ — ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚ 3–10 ਦਿਨ ਵਾਲੇ ਰੁਟੀਨ ਚੈਕ‑ਅੱਪ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਖਾਣੇ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚਾਰਟ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰੰਗੀ ਖਾਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 1 ਤੋਂ 4 ਤੱਕ ਦੇ ਖਾਨੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਭੂਰਾ, ਹਰਾ-ਭੂਰਾ, ਸੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੀਲਾ। 5 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ ਦੇ ਖਾਨੇ ਫਿੱਕੇ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ, ਫਿੱਕਾ ਹਰਾ ਅਤੇ ਬੇਜ। ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੇ ਰੰਗ ਹਨ।

ਇਸ ਚਾਰਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਦਾਚਿਤ ਪਰ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ: biliary atresia। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਆਂਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੱਤ ਹੀ ਪਾਖਾਣੇ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਖਾਣਾ ਫਿੱਕਾ, ਮਿੱਟੀ-ਰੰਗਾ ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਸਫ਼ੈਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਉਹ ਪੀਲੀਆ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਲਗਭਗ 20.000 ਵਿੱਚੋਂ 1 ਬੱਚਾ — ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਿੱਕਾਪਣ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਦਿਨ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ — ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ — ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਜਲਦੀ, ਉਤਨੀ ਲੰਬੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਜਿਗਰ ਬਚਿਆ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇ ਆਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ Vitamin K ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੋਖਦਾ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਥਿੱਠਾ ਬਣਨਾ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਲਈ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ Vitamin K ਟੀਕਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

ਚਾਰਟ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾ ਹੈ: ਮੀਕੋਨੀਅਮ ਵਾਲਾ ਪੜਾਅ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਡਾਇਪਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ — ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਜੇ ਪਾਖਾਣਾ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਹਲਕਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਰਟ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿਲਾ। ਮੋਬਾਈਲ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਕਰੀਨ ਰੰਗ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਖਾਣਾ ਕਿਸੇ ਫਿੱਕੇ ਖ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ, ਸਲੇਟੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਰੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਅੰਦਰ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਜਾਂਚ ਜਾਂ ਟੀਕਾ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਫਿੱਕਾ ਡਾਇਪਰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ‘ਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ: ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ, ਸੋਮਵਾਰ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਵੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਫਿੱਕਾ ਪਾਖਾਣਾ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਅੰਦਰ ਜਾਂਚ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਚਾਰਟ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਟਖ ਪੀਲੇ, ਸੰਤਰੀ, ਹਰੇ ਜਾਂ ਭੂਰੇ ਡਾਇਪਰ ਹੀ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ। ਜੇ ਰਿਕਾਰਡ ਬੁੱਕ ਵਿੱਚ ਚਾਰਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤੇ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਅਤੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ।

ਸਾਰੇ ਨਵਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਅਕਸਰ ਲਗਭਗ ਤੀਜੇ ਦਿਨ — ਅਕਸਰ ਤਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਰ ਹੋਵੇਂ, ਬੱਚਾ ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਪੀਲਾਪਣ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੈਕ ਕਰ:

1. 1

   ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ, ਬੱਲਬ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ।

2. 2

   ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਜਾਂ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਹੌਲੀ ਦਬਾ ਕੇ ਛੱਡ। ਜੇ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹਲਕੀ ਥਾਂ ਸਫ਼ੈਦ ਦੀ ਥਾਂ ਪੀਲੀ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਪੀਲਾ ਹੈ।

3. 3

   ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ੈਦੀ ਵੇਖ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੀਲਾਪਣ ਘੱਟ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ।

4. 4

   ਵੇਖ ਕਿ ਪੀਲਾਪਣ ਕਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਟੰਗਾਂ ਤੱਕ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਿਰਫ਼ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਪੀਲਾਪਣ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਹੋਰ ਪੀਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪੇਟ, ਬਾਂਹਾਂ ਜਾਂ ਟੰਗਾਂ ਵੀ ਪੀਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਨਾਲ ਜਾਗੇ, ਠੀਕ ਨਾ ਪੀਏ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਚਿੜਚਿੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ। ਅੱਖ ਅਕਸਰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਪੱਧਰ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ birth centre ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੀਲਾਪਣ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਅਤੇ ਪੱਧਰ ਮਾਪਵਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਮਾਪਵਾ ਲੈਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

ਜੇ ਪੀਲੀਆ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਅਧਪੱਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਾਲ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਪ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੱਤ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ (direct bilirubin)। ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛ। ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੀਲੀਆ ਕਈ ਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਚਾਹ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਜੇ ਬੱਚਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੀਲਾਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਜਾਂ ਪੀਣਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਗਿੱਲੇ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਾਇਪਰ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਦੁੱਧ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਵੱਧਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ 4 ਤੱਕ ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਵੱਜੋਂ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਉਮਰ, ਲਗਭਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੇ ਡਾਇਪਰ।

• ਦਿਨ 1 (ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟੇ): ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ

• ਦਿਨ 2: ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ

• ਦਿਨ 3: ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ

• ਦਿਨ 4: ਚਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜ

• ਦਿਨ 5 ਤੋਂ: 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਛੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜੇ ਡਾਇਪਰ, ਅਕਸਰ ਛੇ ਤੋਂ ਅੱਠ

“ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਾ” ਕਿੰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਡਿਸਪੋਜ਼ੇਬਲ ਡਾਇਪਰ ਇੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਡਾਇਪਰ ਵੀ ਲਗਭਗ ਸੁੱਕਾ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ:

• 45 ml ਟੈਸਟ: ਤਿੰਨ ਟੇਬਲ-ਚਮਚੇ ਪਾਣੀ, ਯਾਨੀ ਲਗਭਗ 45 ਮਿਲੀਲੀਟਰ, ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਡਾਇਪਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖ। ਲਗਭਗ ਦਿਨ 4 ਤੋਂ 5 ਤੱਕ ਇੱਕ ਚੰਗਾ-ਭਿੱਜਾ ਡਾਇਪਰ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾਇਪਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹਲਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

• ਰਸੋਈ ਵਾਲਾ ਵਜ਼ਨ-ਕਾਂਟਾ: ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਤਿਆ ਹੋਇਆ ਡਾਇਪਰ ਤੋਲ। 1 ਗ੍ਰਾਮ ਵੱਧ ਲਗਭਗ 1 ਮਿਲੀਲੀਟਰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲਗਭਗ 45 ਗ੍ਰਾਮ ਵੱਧ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਾ ਡਾਇਪਰ ਹੈ।

• ਗੀਲਾਪਣ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ: ਕਈ ਡਾਇਪਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਰੰਗ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਡਾਇਪਰ ਗਿੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿੰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ।

• ਰੰਗ: ਜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਸਾਫ਼ ਤੋਂ ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੂੜ੍ਹਾ ਪੀਲਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ।

ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖ: ਜਿਸ ਡਾਇਪਰ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਾਖਾਣਾ ਵੀ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਲਗਭਗ ਹਰ ਫੀਡ ’ਤੇ ਡਾਇਪਰ ਬਦਲਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਅਕਸਰ ਘੱਟ ਵਾਰ ਡਾਇਪਰ ਬਦਲੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਾਇਪਰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ: ਭਾਰੇ ਡਾਇਪਰ, ਹਲਕਾ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਅਤੇ ਵਜ਼ਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਬੱਚਾ। 6 ਤੋਂ 12 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ’ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਛੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜੇ ਡਾਇਪਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਸਾਫ਼ ਤੋਂ ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਵਾਲਾ ਡਾਇਪਰ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਲਾਰਮ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਲਗਭਗ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੇ ਡਾਇਪਰ 8 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੱਕਾ ਰਹੇ (ਵਜ਼ਨ-ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਚੈਕ ਕਰ ਕੇ), ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਲੈ।

ਤਰਲ ਦੀ ਘਾਟ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਘੱਟ, ਹਲਕੇ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪੀਲੇ ਡਾਇਪਰ; ਸੁੱਕਾ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਚਿਪਚਿਪੀ ਥੁੱਕ; ਧੰਸੀ ਹੋਈ ਫੌਂਟਨੇਲ — ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੀ ਨਰਮ ਥਾਂ ਜੋ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਣ ’ਤੇ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਲੱਗੇ — ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਅਸਧਾਰਣ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੁਸਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਚਿੜਚਿੜਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਗੱਲ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਜਾਂ ਬੋਤਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਫੋਨ ਕਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਆਫ਼ਟਰ-ਆਵਰਜ਼ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ। ਜੇ ਫੌਂਟਨੇਲ ਧੰਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਢਿੱਲਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਚਾਹ ਹੱਲ ਨਹੀਂ: ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਤਰਲ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਡਾਇਪਰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਉਤਨੀਆਂ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ:

• ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਣਾ: ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬੱਚੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਸਮੇਤ। ਭੁੱਖ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ ਹੋਠ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ, ਸਿਰ ਨਾਲ ਲੱਭਣਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ; ਰੋਣਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

• ਠੀਕ ਲਗਾਉਣਾ: ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਠੋਡੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹੋਂਠ ਦੇ ਉੱਪਰ ਗੂੜ੍ਹੇ areola ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੇਠਲੇ ਹੋਂਠ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦਿੱਸੇ। ਗੱਲ੍ਹੇ ਗੋਲ ਹੋਣ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਚੂਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਲ ਹੌਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ। ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

• ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਦੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨ: ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਜਾਂ ਖੂਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿੱਪਲਾਂ, ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਫੀਡ 50 ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੱਲੇ ਪਰ ਬੱਚਾ ਫਿਰ ਵੀ ਤ੍ਰੁੱਪਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਸਲਾਹ ਲੈ।

• ਤ੍ਰੁੱਪਤੀ: ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਫੀਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਨਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਵਜ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ 7 ਫ਼ੀਸਦੀ ਤੱਕ ਘਟਣਾ ਆਮ ਹੈ; 3.500 ਗ੍ਰਾਮ ਜਨਮ-ਵਜ਼ਨ ’ਤੇ ਇਹ 245 ਗ੍ਰਾਮ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੀਣ ’ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; 10 ਫ਼ੀਸਦੀ, ਇੱਥੇ 350 ਗ੍ਰਾਮ, ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜਨਮ-ਵਜ਼ਨ 7 ਤੋਂ 10 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਤਾਂ ਆ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਲਗਭਗ 170 ਤੋਂ 330 ਗ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਤੀ ਹਫ਼ਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅਤੇ ਜੇ ਆਸ਼ਾ ਵਰਕਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਜ਼ਨ ਕੌਣ ਵੇਖੇ? ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਜਾਂ ਆਂਗਣਵਾੜੀ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ, ਉਹੀ ਤੋਲ ਪੈਮਾਨੇ ’ਤੇ, ਲਗਭਗ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੋਲ — ਨਾ ਪੀਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਠੀਕ ਬਾਅਦ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਾਥਰੂਮ ਸਕੇਲ ’ਤੇ ਤੋਲਣਾ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਫਰਕਾਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਨਵਜਾਤ, ਜੋ ਘੱਟ ਹੀ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤ੍ਰੁੱਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚਾ ਰੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨੀਂਦਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਦਿੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਘੱਟ ਵਾਰ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਗੇ ਜਾਂ ਡਾਇਪਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣ ਲਈ ਜਗਾ — ਹਲਕੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, skin to skin — ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ।

ਡਾਇਪਰਾਂ ਦੀ ਨੋਟ ਬਣਾਉਂਦੀ ਰਹਿ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਦ ਤੱਕ ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਣਤੀਆਂ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਵਜ਼ਨ ਮੁੜ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਚੇਂਜਿੰਗ ਟੇਬਲ ਕੋਲ ਚਾਰ ਕਾਲਮਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ: ਸਮਾਂ, ਗਿੱਲਾ, ਪਾਖਾਣਾ ਨਾਲ ਰੰਗ, ਪੀਤਾ। ਜਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ Moonsleep ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਨਾਲ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਏ, ਅਤੇ ਫੋਨ ’ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੋਢੇ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖ: ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਅੰਕ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਦਾ ਰਿਪੋਰਟ ਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਡਾਇਪਰ ਗਿਣਨਾ ਇਕ ਮੋਟੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਹੈ, ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਡਾਇਪਰਾਂ, ਪਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਵਜ਼ਨ ਦੀ ਕੁੱਲ ਤਸਵੀਰ।